خوزه لوئیس گوئرین، فیلم‌ساز، تجربیات خود را در طول یک سال سفر به عنوان مهمان جشنواره‌های فیلم برای معرفی اثر قبلی‌اش مستند می‌کند. آنچه حاصل می‌شود، تصویری شگفت‌انگیز، انسانی و صادقانه از مردمی است که او در مسیرهای فرعی و کمتر شناخته‌شده برخی از شهرهای بزرگ جهان با آن‌ها ملاقات می‌کند.

یک فیلم درام آنتولوژی با ساختار آینه‌ای و شاعرانه بر اساس هویت اگزیستانسیال. در بخش «جاودانگان» که اقتباسی از نمایشنامه هلدر پریستا مونتیرو است، دو پزشک مشهور، پدری ۸۰ ساله و پسر ۶۰ ساله‌اش، به پیری و مرگ می‌اندیشند. بخش «سوزی» بر اساس داستانی از آنتونیو پاتریسیو، در دهه ۳۰ روایت می‌شود؛ جایی که یک زن جوان روی تخت جراحی جان می‌سپارد. بخش «مادر رودخانه» نیز برگرفته از افسانه آگوستینا بسا-لوئیس درباره زندگی ابدی است.

مانوئل یک کارگردان سالخورده سینما است که همراه با گروه فیلم‌برداری در جستجوی ریشه‌های آفونسو، بازیگر مشهور فرانسوی که پدرش از پرتغال به فرانسه مهاجرت کرده بود، در پرتغال سفر می‌کند و در این مسیر دوران جوانی خود را به یاد می‌آورد.

در سال ۱۹۹۶، مارچلو ماسترویانی درباره زندگی خود به عنوان یک بازیگر صحبت می‌کند. این یک خاطره‌نگاری حکایت‌گونه و فلسفی است که از موضوعی به موضوع دیگر می‌رود و کاملا نشان‌دهنده مردی در سنین پیری است که به گذشته نگاه می‌کند. او داستان‌هایی از کارگردانی فلینی و د سیکا، استفاده از کنایه در بازی‌ها و کار مداوم می‌گوید (اینکه یک بازیگر تلاش می‌کند خود را در نقش‌ها پیدا کند). او نسبت به جوایز بی‌اعتناست، رم و پاریس را ستایش می‌کند و به ناپل و مردمش درود می‌فرستد. او به این سوال پاسخ می‌دهد که چرا فیلم‌های بد ساخته است؛ از پدر و پدربزرگش که نجار بودند، مادرش که در پیری ناشنوا بود و برادرش که تدوین‌گر فیلم بود یاد می‌کند و درباره ظاهر خود متواضع است. در لحظات سکوت، گذر سریع زمان نگاه درونی ماسترویانی را به خود مشغول می‌کند.

ادای احترام ویم وندرس به لیسبون و سینما. یک مهندس صدا کارت‌پستال مرموزی از دوستش دریافت می‌کند که در حال حاضر مشغول ساخت فیلمی در لیسبون است. او راهی اروپا می‌شود تا او را پیدا کرده و به او کمک کند.

مستندی شخصی و طولانی‌مدت پنهان مانده از کارگردان فقید و محترم پرتغالی، «مانوئل دی اولیویرا»، درباره ترک خانه‌ای محبوب.

در یک آسایشگاه روانی، بیماران خود را در قالب شخصیت‌هایی چون عیسی، لازاروس، مارتا، مریم، آدم، حوا، سونیا، راسکولنیکوف، آلیوشا و ایوان کارامازوف، یک فیلسوف، یک پیامبر و سنت ترزای آویلا می‌بینند و بخش‌هایی از کمدی الهی را بازگو می‌کنند.

ژولیوی نوزده‌ساله از شهرستان به لیسبون می‌رود و به عنوان کفاش نزد عمویش رائول مشغول به کار می‌شود. اما وقتی او با ایلدا ملاقات می‌کند، خدمتکار جوان و بااعتمادبه‌نفسی که مرتب به مغازه سر می‌زند، ارزش‌های طبقه کارگر او با ظواهر بورژوازی زندگی مدرن برخورد پیدا می‌کند.

واسکو دانشجوی پزشکی در لیسبون است که توسط عمه‌های ثروتمندش حمایت می‌شود؛ او به دروغ به آن‌ها گفته که فارغ‌التحصیل شده است. در واقع، او خود را وقف زندگی بوهیمیایی کرده و نمایشگاه‌های مردمی و زنان زیبا را ترجیح می‌دهد، به خصوص آلیس، خیاط محله کاستلینوس، که این موضوع پدر جاه‌طلب او، کائتانو خیاط را که از بدهی‌های واسکو باخبر است، ناراحت می‌کند. پس از مردود شدن در یک امتحان نهایی دیگر، واسکو با خبر سفر عمه‌هایش به لیسبون برای دیدن مطب او غافلگیر می‌شود.